مسجد هفدهم رمضان

این بنا یکی از بناهای تاریخی معماری بغداد محسوب می‌شود. سنگ بنای آن در زمان سلطنت ملک غازی در سال ۱۳۵۵ هجری قمری / ۱۹۳۸ میلادی، با بودجه اداره اوقاف، گذاشته شد. در ابتدا قرار بود مسجد ملک فیصل اول نامگذاری شود. ساخت و ساز در زمان سلطنت شاهزاده عبدالاله در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۰ آغاز شد، اما سپس تا سال ۱۹۵۱ متوقف شد، زمانی که شورای اوقاف تصمیمی برای تشکیل کمیته‌ای برای از سرگیری کار مسجد صادر کرد و قصد داشت آن را مسجد ملک فیصل دوم نامگذاری کند. کار تا سال ۱۹۵۳ ادامه یافت، سپس دوباره متوقف شد و قرار شد نام آن به مسجد العلویه تغییر یابد.

این مسجد تا زمان عبدالکریم قاسم تکمیل نشد، که در ابتدا قصد داشت آن را مسجد جمهوری بنامد. با این حال، هنگامی که او آن را در روز ملی انقلاب، ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۹ افتتاح کرد، آن را مسجد شهید (جامع الشهید) نامید. با این وجود، بسته ماند و به مدت چهار سال هیچ نمازی در آنجا برگزار نشد. اولین نماز در دوران عبدالسلام عارف، در روز جمعه، ۶ دسامبر ۱۹۶۳ برگزار شد و مسجد به افتخار انقلاب ۱۴ رمضان ۱۳۸۳ هجری قمری / ۱۹۶۳ میلادی، بازگشایی و به مسجد ۱۴ رمضان تغییر نام داد.

پس از سقوط رژیم صدام حسین در سال ۲۰۰۳، این مسجد به یاد جنگ بدر به مسجد ۱۷ رمضان تغییر نام داد.

مساحت کل مسجد تقریباً ۵۰۰۰ متر مربع است و می‌تواند بیش از ۲۵۰۰ نمازگزار را در خود جای دهد.

نمازخانه شامل محرابی است که بر فراز آن گنبدی مزین به تزئینات زیبا قرار دارد. همچنین دارای یک مناره بلند با دو بالکن است که با سبک معماری منحصر به فرد ساخته شده و با کاشی‌های لعابی آبی به سبک کربلایی پوشیده شده است.

این مسجد شامل موارد زیر است:

محل اقامت امام و واعظ

سالنی برای رویدادهای مذهبی و مجالس عزاداری

محل نماز بانوان

اتاق مدیریت و خدمات

باغی در اطراف نمازخانه