بنای یادبود بغداد

بنای یادبود بغداد، به عنوان یکی از برجسته‌ترین آثار هنری ساخته شده توسط مجسمه‌ساز بزرگ محمد غنی حکمت، در قلب پایتخت عراق قد برافراشته است.

این بنای یادبود در سال ۲۰۱۳ رونمایی شد و آن را به یکی از آخرین آثار این هنرمند قبل از درگذشتش تبدیل کرد. این بنا پس از مرگش، تحت نظارت پسرش، به یادبود پدر و به عنوان ادامه سفر هنری غنی او، تکمیل شد.

این بنای یادبود شامل یک ستون بلند است که در بالای آن زنی با لباس عباسی ایستاده است که نمادی از تمدن باستانی بغداد است.

بر روی پایه ستون، اشعاری در ستایش عشق به بغداد، نوشته تعدادی از شاعران بزرگ عرب، حک شده است تا این بنای یادبود شاهدی بر تلفیق هنر و شعر در تجلیل از شهر باشد.

این بنای یادبود شامل نه بیت شعر از هفت شاعر است که در ستایش بغداد سروده‌اند.

در سال ۲۰۱۰، شهردار بغداد به محمد غنی حکمت مأموریت داد تا چهار اثر هنری را به عنوان بخشی از یک برنامه فرهنگی برای زیباسازی پایتخت تولید کند. این بنای یادبود یکی از آنها بود و در واقع نمادین‌ترین و معنادارترین آنها بود. این آثار با ترکیبی زیبا از سنت باستانی عراق و هنر مدرن مشخص می‌شدند و آنها را به بناهای برجسته‌ای در صحنه زیبایی‌شناسی بغداد تبدیل می‌کردند.

زن عباسی در این بنای یادبود، پیکره زنی لمیده را مجسم می‌کند که پشت به خورشید دارد و به افق دوردست خیره شده است، اشاره‌ای به این ایده که ریشه‌های تمدن عراق از شرق آمده است و بغداد همواره چراغی از نور و اندیشه بوده است.

سال‌ها پس از ساخت این بنای یادبود، برخی از مقامات شهرداری بغداد تصور می‌کردند که ارتفاع زیاد آن، دیدن آن را برای رهگذران دشوار می‌کند، زیرا فقط با بالا بردن سر می‌توان آن را مشاهده کرد.

با این حال، این دقیقاً جوهره ایده مجسمه‌ساز بود؛ او می‌خواست عظمت بغداد و جایگاه والای آن را مجسم کند، شهری که تنها زمانی می‌توان آن را دید که شخصی با احترام و غرور سر خود را به سمت آن بلند کند.

اگرچه این بنا موقتاً به منطقه العلوی (در محل سابق بنای یادبود مارس) منتقل شد، اما اعتراضات هنرمندان و دانشگاهیان منجر به بازگشت آن به مکان اصلی‌اش شد، به احترام دیدگاه هنری که حکمت می‌خواست کامل باقی بماند.

بنابراین، بنای یادبود بغداد اثری جاودانه است که نماد زنانگی، میراث و غرور است و ادای احترامی هنری از محمد غنی حکمت به شهر مادرش، بغداد، را نشان می‌دهد.