بغداد

بغداد در کرانه‌های دجله در مرکز عراق واقع شده است، پایتختی پهناور با تقریباً هفت میلیون نفر جمعیت که مدت‌هاست به عنوان لنگرگاه سیاسی، تجاری و فرهنگی کشور عمل کرده است. این رودخانه، شهر را به دو بخش رصافه در کرانه شرقی، محل هسته تجاری قدیمی و محله کتاب‌فروشی خیابان متنبی، و کرخ در کرانه غربی، جایی که بسیاری از مراکز دولتی و منطقه سبز در آن قرار دارند، تقسیم می‌کند. فراتر از ساختمان‌های رسمی، بغداد شهری با محله‌های متراکم، بازارهای شلوغ، کوچه‌های نخل‌پوش و چایخانه‌هایی است که در آنها تخته نرد و گفتگو تا اواخر شب ادامه دارد. مسافران برای تاریخ چندلایه، موزه‌هایش و ظهور مجدد آهسته زندگی فرهنگی که پس از سال‌ها درگیری رخ داده است، به این شهر می‌آیند. موزه عراق یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های آثار باستانی بین‌النهرین در جهان را در خود جای داده است، در حالی که مدرسه مستنصریه دوره عباسی، قشله عثمانی و موزه بغدادی نگاهی اجمالی به دوره‌های متوالی ارائه می‌دهند. صبح‌های جمعه در خیابان مُتَنبّی، وقتی کتاب‌فروش‌ها روی پیاده‌رو می‌ریزند و موسیقی زنده از حیاط قشلا به گوش می‌رسد، عموماً به عنوان ارزشمندترین لحظه برای حس کردن نبض معاصر شهر در نظر گرفته می‌شود.

بغداد در سال ۷۶۲ میلادی توسط خلیفه عباسی، المنصور، به عنوان شهری دایره‌ای شکل در کنار دجله بنا نهاده شد و به عنوان پایتخت جدید امپراتوری‌ای که از شمال آفریقا تا آسیای مرکزی امتداد داشت، در نظر گرفته شد. در عرض یک قرن، این شهر به بزرگترین شهر جهان و مرکز عصر طلایی تبدیل شد که در آن بیت الحکمه، علوم یونانی، فارسی و هندی را به عربی ترجمه کرد، دانشمندانی مانند خوارزمی پایه‌های جبر را بنا نهادند و شاعران، پزشکان و ستاره‌شناسان زمینه‌هایی را شکل دادند که در تمدن‌های بعدی نیز طنین‌انداز شد. غارت مغول‌ها در سال ۱۲۵۸ به این دوران اوج پایان داد و پس از آن، این شهر پیش از تبدیل شدن به پایتخت دولت مدرن عراق در قرن بیستم، از دوران حکومت ایلخانیان، جلایریان، صفویان و عثمانی‌ها عبور کرد. نیمه دوم آن قرن، جنگ‌ها، تحریم‌ها و ناآرامی‌های پس از سال ۲۰۰۳ را به همراه داشت که همگی در کنار بناهای تاریخی قدیمی‌تر شهر، آثار قابل مشاهده‌ای از خود به جا گذاشته‌اند.

غذای مخصوص بغداد مسغوف است، کپور دجله پروانه‌ای که به آرامی روی آتش هیزم کباب می‌شود و به طور سنتی با نان لواش، ترشی و آمبا، سس تند انبه که در غذاهای عراقی یافت می‌شود، سرو می‌شود. رستوران‌های کنار رودخانه در امتداد خیابان ابونواس مکان‌های کلاسیک برای امتحان کردن آن هستند. از دیگر غذاهای اصلی می‌توان به کوبا، دلمه، بریانی به سبک بغدادی و گوشت‌های کبابی از دکه‌های مشاوی محله اشاره کرد. برای صبحانه، شیرینی کاهی با خامه و عسل گیمار بسیار محبوب است و چایخانه‌های شهر در طول روز لیوان‌های کوچک و بی‌پایانی از چای تیره و شیرین می‌ریزند.