موزه ملی عراق

مجسمه خدای نابو

قبل از اینکه از آستانه موزه عبور کنید، نابو مانند همیشه با قامتی برافراشته و دستانی گره کرده به شما خوشامد خواهد گفت، گویی هرگز آنجا را ترک نکرده، بلکه تصمیم گرفته است که در آستانه زمان نگهبان باقی بماند. نبو خدای نوشتن، خرد و دانش در اساطیر بین النهرین است. نام او از ریشه سامی به معنای "سخن گفتن" یا "اعلان کردن" گرفته شده است، گویی تمدنی که او را آفریده می‌خواسته خود کلمه را به یک خدا تبدیل کند. نام او با هر کسی که قلمی به دست دارد یا به دنبال دانش است، مرتبط بود، زیرا او حامی کاتبان، دانشمندان و اخترشناسان بود. او پسر خدای بزرگ مردوک (خدای برتر بابل) است و از پدرش جایگاه والایی در میان خدایان به ارث برده است. در واقع، نفوذ او در دوره نئوبابلی افزایش یافت تا جایی که تقریباً از نظر اهمیت با او رقابت کرد. به او عدد مقدس چهل اختصاص داده شد و در سنت نجومی بین النهرین با سیاره عطارد مرتبط بود. برجسته‌ترین نماد او قلم و نی نوشتاری و گاهی اژدهای بالدار معروف به "موشهوشو" بود. همسر او الهه تاشمتو، همچنین الهه نگارش بود، بنابراین کلام و دانش آنها را در همه چیز متحد می‌کرد. پرستش او در شهر بورسیپا در نزدیکی بابل متمرکز بود، جایی که معبد "ایزیدا" (به معنای "خانه ابدی") برای او ساخته شده بود، که زیارتگاهی برای محققان و کاهنان از سراسر بین‌النهرین بود. نبو نگهبان لوح سرنوشت بود، آن لوح کیهانی که سرنوشت و طول عمر انسان‌ها بر روی آن ثبت می‌شود. در هر سال نو بابلی در طول جشن‌های بزرگ آکیتو، کاهنان معتقد بودند که او نوشتن سرنوشت انسان‌ها را برای سال آینده تجدید می‌کند، بنابراین دعاها با ترس و امید به سوی او بلند می‌شد. جایگاه او چنان والا بود که کتابخانه‌های سلطنتی بزرگ، مانند کتابخانه آشوربانیپال در نینوا، تحت حمایت او قرار گرفتند و هشدارهایی به نام او بر روی لوح‌های آنها برای هر کسی که جرأت دزدیدن یا از بین بردن لوح‌ها را داشت، نوشته می‌شد. بسیاری از پادشاهان بزرگ نام‌های مرکبی داشتند که شامل نام او بود، که در میان آنها نبوکدنصر، بزرگترین پادشاه بابل، نبوپولاسار، بنیانگذار امپراتوری نئوبابلی، و نبونیدوس، آخرین پادشاه آن، گویی ارتباط با نام نبو به پادشاه هاله‌ای از خرد و مشروعیت الهی می‌بخشید که هیچ ویژگی دیگری نمی‌توانست آن را فراهم کند.

تالار بهنام ابوالصوف (پیش از تاریخ) ۰۱ و ۰۲

این تالار شامل بقایای انسان‌هایی است که در مناطق شمالی بین‌النهرین ساکن شدند و غارها و فلات‌ها را محل سکونت خود قرار دادند، جایی که ابزارهای سنگی و استخوانی آنها در اعماق این غارها و در ارتفاعات یافت شد. این اعصار اولیه، عصر حجر قدیم (پارینه سنگی) نامیده می‌شوند که دوره‌ای طولانی در عراق است که بین (100000 سال) تا (10000 سال) را در بر می‌گیرد. در این مدت، انسان‌ها به عنوان شکارچیان کوچ‌نشین زندگی می‌کردند و از شکار و پوشش گیاهی ارتزاق می‌کردند. از جمله معروف‌ترین مکان‌های این اعصار می‌توان به بردع بالکا، شانیدر، هزار مرد، زرزی و بسیاری از غارها و مکان‌های دیگر اشاره کرد. در عصر حجر جدید (نوسنگی) حدود (10000 سال پیش)، انسان‌ها ساکن شدند و شروع به کشاورزی و پرورش دام کردند و اولین روستاها را تشکیل دادند. آنها شروع به تولید معاش خود کردند و زندگی اجتماعی و باورهای مذهبی را توسعه دادند. معروف‌ترین روستاها جارمو، تل السوان، حسونا و سامرا هستند. در طول هزاران سال، جمعیت افزایش یافت، روستاها رشد کردند و به شهرهای پررونق تبدیل شدند، مزارع گسترش یافتند، تجارت رونق گرفت و ساکنان شهرها صنایع جدیدی از جمله سفالگری را اختراع کردند که در ابتدا ساده بود اما سپس توسعه یافت. آنها چرخ سفالگری و سفال‌های رنگی با رنگ‌های روشن و اشکال هندسی زیبا را اختراع کردند. ساخت عروسک‌ها و مجسمه‌های سنگی یا گلی نیز رونق گرفت که بیشتر آنها نمایانگر الهه مادر، منبع باروری، تولید مثل و برکت بودند یا نمایانگر حیواناتی بودند که در کنار این انسان‌ها زندگی می‌کردند. سپس مس وارد تولید شد. در مورد هنر معماری، پیشرفت گسترده‌ای داشت و ساختمان‌ها با آجرهای گلی یا سنگ‌های منظم ساخته شدند، بنابراین شهرها، معابد و کاخ‌ها ساخته شدند. در این تالار نمونه‌های منتخبی از آثار باستانی این روستاها، شهرها و تمدن‌ها از شمال و جنوب عراق به نمایش گذاشته شده است. زمان این تمدن‌ها در اواسط هزاره چهارم پیش از میلاد، که به عنوان دوران ماقبل تاریخ شناخته می‌شود، به پایان می‌رسد. تالار دوم: آثار باستانی به نمایش گذاشته شده از یک دوره گذار بین دوران ماقبل تاریخ و تاریخی. این دوره زمانی به خاطر تمدن‌های عبید، اوروک و جمدت نصر مشهور است که هزاره چهارم پیش از میلاد را بین سال‌های (۴۰۰۰ تا ۳۰۰۰ میلادی) در بر می‌گیرد. در این دوره، انسان‌ها به طور گسترده از مس استفاده می‌کردند و از چرخ سفالگری با چرخش سریع برای تولید سفال در مقادیر زیاد استفاده می‌کردند. آن‌ها شهرهای وسیعی را ساختند که با دیوارها احاطه شده بودند و معابد باشکوهی که با موزاییک و رنگدانه تزئین شده بودند.

تالارهای تمدن عصر سومری ۰۳ و ۰۴

تالار سومریان در موزه ملی عراق چیزی بیش از یک نمایشگاه باستان‌شناسی است، بلکه سفری در طول زمان به یکی از اولین تمدن‌های شناخته شده برای بشریت است. بین سال‌های ۲۹۰۰ تا ۲۰۰۴ پیش از میلاد، اولین شهرهای بین‌النهرین شکوفا شدند و پایه‌های آنچه را که اکنون تمدن به معنای واقعی آن می‌نامیم، بنا نهادند. در این گالری، نام‌های اوروک، اور، لاگاش، نیپور و اریدو به عنوان شاهدان قدرتمند ظهور اولین دولت-شهرهای سومری شناخته می‌شوند. اینها صرفاً سکونتگاه نبودند، بلکه جوامع شهری کاملاً توسعه‌یافته‌ای بودند که توسط سیستم‌های سیاسی، اقتصادی و مذهبی پیشرفته اداره می‌شدند. در مرکز این دوران، شخصیت گیلگمش، پادشاه افسانه‌ای اوروک، قرار دارد که بعدها الهام‌بخش یکی از قدیمی‌ترین و بزرگترین حماسه‌های ادبی جهان شد. از جمله دگرگون‌کننده‌ترین دستاوردهای سومریان، اختراع خط میخی بود. اینها فقط علائمی نبودند که روی گل رس حک می‌شدند، بلکه زبانی کامل بودند که برای ثبت قوانین، معاهدات، اسطوره‌ها و اسناد اداری استفاده می‌شدند. این اختراع راه را برای اولین قانون شناخته شده جهان هموار کرد: قانون اور-نامو، که حتی از قوانین معروف حمورابی هم قدیمی‌تر است. سومری‌ها از نظر علمی و فناوری به طرز چشمگیری پیشرفته بودند. آنها چرخ و گاوآهن را اختراع کردند، سیستم‌های آبیاری پیچیده‌ای را توسعه دادند که ثبات کشاورزی را تضمین می‌کرد و مفاهیم ریاضی و زمانی را معرفی کردند که هنوز زندگی ما را تعریف می‌کنند، مانند تقسیم ساعت به ۶۰ دقیقه و دقیقه به ۶۰ ثانیه، بر اساس سیستم شصتگانی (مبنای ۶۰). آنها همچنین اولین مدارس رسمی جهان، معروف به "خانه لوح‌ها"، را تأسیس کردند که در آن کاتبان جوان به مطالعه نوشتن، ریاضیات و مهندسی می‌پرداختند. در این گالری، با ستون‌های سنگی بازالتی حکاکی شده با متون مذهبی و سوابق تاریخی، مجسمه‌های سنگی و پیکره‌های سفالی و مرمری که آیین‌های مذهبی و صحنه‌های زندگی روزمره را به تصویر می‌کشند، و همچنین دیوارهای اصلی معابد اوروک که زمانی با الگوهای هندسی رنگارنگ تزئین شده بودند، روبرو خواهید شد. یکی از قابل توجه‌ترین ویژگی‌های این گالری، مجموعه مهرهای استوانه‌ای و مُهری آن است که برای تأیید اسناد و قراردادها استفاده می‌شود. این مهرها شاهکارهای مینیاتوری هستند که جزئیات هنری زندگی سومریان را آشکار می‌کنند. همچنین لوح‌های خط میخی اصلی را خواهید یافت که بر روی گل رس خشک‌شده در آفتاب یا کوره حک شده‌اند و نگاهی مستقیم به دنیای سومریان، شیوه‌های اداری، باورهای معنوی، مفاهیم عدالت، الوهیت، مرگ، عشق، ادبیات و زبان آنها ارائه می‌دهند. گالری سومریان صرفاً فضایی برای تأمل در اولین دوره‌های فرهنگی عراق نیست، بلکه بازسازی زنده‌ای از داستان بشر است، زمانی که مردم برای اولین بار شروع به ساختن شهرها، ثبت افکار و جستجوی معنا در وجود خود کردند.

۰۵ و ۰۶ تمدن‌های دوره‌های اکدی، بابلی و کاسی

این تالار موزه ملی عراق، یک جدول زمانی طولانی را پوشش می‌دهد که دوره‌های محوری تاریخ بین‌النهرین را پوشش می‌دهد، از ظهور اکدی‌ها در قرن بیست و چهارم پیش از میلاد گرفته تا دوران بابلی‌های اولیه و رسیدن به کاسی‌ها و هوری‌ها که ردپای خود را در قلب تاریخ عراق بین سال‌های ۱۵۰۰ تا ۱۰۰۰ پیش از میلاد به جا گذاشتند، در یک تابلوی کامل که منعکس کننده تحول بین‌النهرین از دولت-شهرهای سومری به پادشاهی‌ها و امپراتوری‌های قدرتمند با سازمان سیاسی، اقتصادی و مذهبی منسجم است. این سفر با عصر اکدی (۲۳۵۰-۲۱۵۹ پیش از میلاد) آغاز می‌شود، جایی که اولین امپراتوری متحد در تاریخ تحت رهبری پادشاه معروف سارگون اکدی ظهور کرد، که موفق شد دولت-شهرهای سومری را زیر یک پرچم متحد کند و زبان اکدی را به عنوان زبان رسمی در معابد و ادارات دولتی تحمیل کند و راه را برای مرحله جدیدی از ثبات اداری و رونق فرهنگی هموار کند. دولت اکد به دلیل توانایی‌اش در سازماندهی سرزمین‌های دوردست با یک سیستم اداری مؤثر، متمایز بود و شبکه‌های تجاری آن گسترش یافت تا دره بین‌النهرین را با خلیج فارس، شبه‌قاره هند و آناتولی متصل کند. در این دوره، هنر مجسمه‌سازی شکوفا شد و سر برنزی سارگون اکد یکی از بهترین میراث‌های آن تمدن محسوب می‌شود که شاهدی بر تسلط آنها در ریخته‌گری فلز و مجسمه‌سازی ویژگی‌های قدرت است. روایت تاریخی در همان سالن با دوران بابل قدیم (2000-1500 پیش از میلاد) ادامه می‌یابد، دوره‌ای که با پیشرفت‌های عظیم در قانون، مدیریت، نجوم و اندیشه ادبی متمایز است. در زمان سلطنت پادشاه حمورابی، بابل نه تنها به عنوان پایتخت سیاسی و فرهنگی عراق باستان، بلکه به عنوان مرکز روشنگری حقوقی و نجومی به اوج شکوفایی خود رسید. قانون حمورابی، که بر روی یک سنگ یادبود سنگی بلند حک شده است، یکی از قدیمی‌ترین قوانین مکتوب شناخته شده محسوب می‌شود و مفهوم عدالت و پاسخگویی را در جامعه بابل بنا نهاد. بابلی‌ها همچنین جداول نجومی را می‌دانستند و روز را به ۲۴ ساعت تقسیم می‌کردند، دستاوردی علمی که پژواک آن هنوز تا دوران مدرن ادامه دارد. از نظر ادبیات، آنها حماسه آفرینش (انوما الیش) را بر روی لوح‌های گلی ثبت کردند که دیدگاه آنها را نسبت به جهان، رابطه بین انسان‌ها و خدایان و مسئله نظم و هرج و مرج بیان می‌کند. در زمان حکومت حمورابی، افسانه برج بابل ساخته شد و اخبار باغ‌های معلق که یکی از عجایب هفتگانه جهان محسوب می‌شدند، منتشر شد و به این شهر شخصیتی تقریباً اسطوره‌ای در تخیل جهانی بخشید. در این سالن مجموعه‌ای نادر از آثار باستانی دوران اکدی، از جمله قطعاتی از ستون‌های مرمری حکاکی شده، مجسمه‌های سنگی کوچک، مجسمه‌های گلی نمایانگر الهه ایشتار، در کنار مجموعه‌ای زیبا از مهرهای استوانه‌ای دقیق که برای تأیید قراردادها و مکاتبات استفاده می‌شدند، به نمایش گذاشته شده است. توجه بازدیدکننده همچنین به وجود یک کپی گچی از سنگ یادبود معروف حمورابی جلب می‌شود که شامل بیش از ۲۸۰ ماده قانونی است، کپی‌ای که با نسخه اصلی که امروزه در موزه لوور پاریس به نمایش گذاشته شده، یکسان است. در کنار آثار باستانی اکدی و بابلی، بازدیدکننده اشاراتی به تمدن‌های کاسی و هوریانی می‌یابد که بین ۱۵۰۰ تا ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد زندگی می‌کردند و همچنین ردپایی از خود در زمینه‌های نظامی، هنری و مذهبی به جا گذاشته‌اند و بدین ترتیب حلقه‌ای غنی در زنجیره تنوع تمدنی که بین‌النهرین به آن شناخته می‌شد، تشکیل می‌دهند. این تالار، با نمایشگاه‌های دقیق و ابعاد عمیق تاریخی خود، گذار انسان‌ها در عراق باستان از اقتدار محلی به دولت متمرکز، از نمادهای سفالی به قانونگذاری مکتوب، از بداهه‌پردازی به سازماندهی را در روایتی تمدنی که بلوغ آگاهی بشر را هزاران سال پیش منعکس می‌کند، مجسم می‌کند.

۸. تالار مجسمه‌های آشوری

در این تالار موزه ملی عراق، تجسم زنده‌ای از عظمت تمدن آشور وجود دارد که در شمال بین‌النهرین ظهور کرد و ریشه‌های عمیق خود را از هزاره سوم پیش از میلاد گسترش داد و بین قرن‌های نهم و هفتم پیش از میلاد به اوج خود رسید، پیش از آنکه پرده از پایتخت بزرگ آن، نینوا، با سقوط آن در سال ۶۱۲ پیش از میلاد فرو افتد. با این حال، دستاوردهای فرهنگی، هنری، معماری و نظامی آن در حافظه بشر حک شده و گواهی بر یکی از قدرتمندترین تمدن‌های خاور نزدیک باستان است. دولت آشور به خاطر قدرت نظامی بی‌نظیرش شناخته می‌شد، زیرا یک دولت متمرکز و کاملاً سازمان‌یافته بود که بر اساس مدیریت دقیق، پاسخگویی و مالیات‌بندی دقیق بنا شده بود. این امپراتوری بر ارتشی سازمان‌یافته متکی بود که سرزمین‌هایی از خلیج فارس تا مدیترانه را فتح می‌کرد، پایتخت‌های بزرگی مانند آشور، نمرود و نینوا را می‌ساخت و پادشاهان آن با دقت اعمال قهرمانانه خود را در کتیبه‌های سنگی عظیمی که دیوارهای کاخ‌ها و معابد را زینت می‌دادند، ثبت می‌کردند. این کتیبه‌ها نبردها و صحنه‌های شکار شیر و بز کوهی را به تصویر می‌کشیدند و قدرت، کنترل و ادغام انسان‌ها، طبیعت و خدایان را بیان می‌کردند. گاوهای بالدار (لاماسو) از برجسته‌ترین نمادهای به جا مانده از هنر آشوری هستند که مجسمه‌های سنگی عظیمی را با ترکیب بدن گاو یا شیر، بال‌های عقاب و چهره انسانی با ریشی باشکوه به تصویر می‌کشیدند. آنها در ورودی کاخ‌های سلطنتی برای محافظت معنوی از آنها و ارعاب دشمنان ساخته می‌شدند و نمادهای قدرت، خرد و جاودانگی را نشان می‌دادند. آنها با دقت و توجه دقیق به جزئیات تراشیده می‌شدند تا مفهوم آشوری از اقتدار الهی را که در شخص پادشاه تجلی یافته بود، مجسم کنند. گاوهای بالدار (لاماسو) این تالار همچنین شامل مجسمه‌های برجسته عظیمی است که از سنگ آهک تراشیده شده‌اند و چشم‌انداز کاملی از لشکرکشی‌های نظامی به رهبری پادشاهان آشوری مانند آشورنصیرپال دوم و شلمانسر سوم را به تصویر می‌کشند. صحنه‌هایی از تمدن‌ها، حماسه‌ها، سربازان اسیر، صفوف پیروزی و آیین‌های مذهبی در آن نمایان است که آنها را نه تنها به آثار هنری خیره‌کننده، بلکه به اسناد تاریخی مصوری تبدیل می‌کند که جهان‌بینی آشوری را مستند می‌کند. از جمله برجسته‌ترین نمایشگاه‌های اینجا، مجسمه پادشاه آشورنصیرپال دوم، با لباس‌های سلطنتی و نگاه خیره‌اش، و سنگ یادبود شلمانسر سوم است که جزئیات دقیقی از فتوحات او، اتحادهایی که تشکیل داد و پادشاهی‌هایی که فتح کرد، بر روی آن ثبت شده است. این تالار مظهر روح نظامی و هنری است و شکوفایی هنر رسمی مرتبط با دربار سلطنتی را آشکار می‌کند و برجسته می‌کند که چگونه آشوریان از هنر و معماری به عنوان وسیله‌ای برای ایجاد اعتبار و جاودانه کردن خاطرات سیاسی و مذهبی استفاده کردند و نینوا و دیگر شهرهای خود را نه صرفاً مراکز حکومت، بلکه پایتخت‌های فرهنگ، حاکمیت و یک نظم جهانی جامع و فراتر از زمان خود ساختند.

09 سالن دوره آشور میانه

این تالار، دوره آشور میانه را که تقریباً از ۱۳۶۵ تا ۹۱۱ پیش از میلاد را در بر می‌گیرد، به نمایش می‌گذارد. این دوره، نقطه عطفی اساسی در توسعه دولت آشور، پس از دوره آشور قدیم و هموارکننده راه برای دوره آشور نو است که در طی آن امپراتوری به اوج گسترش ارضی و تسلط سیاسی خود رسید. دوره آشور میانه با تحولات عمیقی در ساختارهای سیاسی، اداری، اقتصادی و اجتماعی پادشاهی مشخص شد. در این مدت، پادشاهان آشور شروع به ایجاد نهادهای متمرکز قوی‌تر، سازماندهی سیستم‌های نظامی مؤثرتر و گسترش شبکه‌های کشاورزی و تجاری کردند. این تحولات به تثبیت مفهوم یک دولت توسعه‌طلب کمک کرد، دولتی که دیگر صرفاً هدفش حکومت بر یک شهر نبود، بلکه به دنبال الحاق سرزمین‌های همسایه و اعمال کنترل بر آنها بود. این دوره، پایه‌های اساسی ساختار امپراتوری را بنا نهاد که بعداً امپراتوری آشور نو را با اقتدار متمرکز، لشکرکشی‌های نظامی و نفوذ گسترده‌اش در سراسر خاور نزدیک باستان تعریف کرد.

۱۱ تالار عاج

این تالار یکی از نفیس‌ترین اشکال هنر باستانی بین‌النهرین را از طریق مجموعه‌ای نادر از مصنوعات عاج برجسته می‌کند. عاج، ماده‌ای گرانبها که معمولاً از عاج فیل یا دندان اسب آبی تهیه می‌شود، در دوران باستان بسیار ارزشمند بود و اغلب به دلیل کمیابی و همچنین مهارت پیچیده‌ای که برای ساخت آن لازم بود، با نخبگان و طبقات سلطنتی مرتبط بود. مصنوعات به نمایش گذاشته شده، نشان‌دهنده زیبایی‌شناسی ظریف و مهارت هنری استثنایی صنعتگران باستانی عراق است که بر هنر ظریف حکاکی و شکل‌دهی عاج تسلط داشتند. از عاج برای ساخت جعبه‌ها، زیورآلات، منبت‌کاری مبلمان و تابلوهای تزئینی استفاده می‌شد که اغلب صحنه‌هایی از زندگی روزمره، اساطیر و شمایل‌نگاری نمادین را به تصویر می‌کشیدند. بیشتر این قطعات از شهرهای بزرگ آشوری، به ویژه نمرود در شمال عراق، سرچشمه می‌گیرند، جایی که گنجینه‌های هنری گسترده‌ای در کاخ‌های پادشاهان آشوری کشف شد که گواه روشنی بر ثروت سلطنتی و شکوفایی فرهنگی آن دوران است. نمونه‌های دیگری نیز در مکان‌های مختلف در سراسر بین‌النهرین یافت شد که نشان می‌دهد ساخت عاج در مراکز تولید آن در تمدن‌های مختلف بین‌النهرین گسترده و متنوع بوده است.

۱۲ تالار نئوبابلی (دوره کلدانی)

دوران کلدانی در سال ۶۲۶ پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که نبوپولاسار پس از بیرون راندن آشوریان از بابل، سلسله کلدانی را تأسیس کرد و نویدبخش دوران جدیدی از قدرت بود. این دگرگونی نمایانگر یک رنسانس بزرگ سیاسی و معماری بود که جایگاه تاریخی بابل را در بین‌النهرین احیا کرد. امپراتوری نئوبابلی به یکی از مهمترین قدرت‌ها در شرق باستان تبدیل شد. بابل در دوران سلطنت نبوکدنصر دوم (۶۰۵-۵۶۲ پیش از میلاد) به اوج عظمت خود رسید، کسی که رهبری لشکرکشی‌های نظامی قدرتمندی را بر عهده داشت و پروژه‌های معماری عظیمی ساخت. در دوران حکومت او، بابل به لطف معماری و هنرهایش به جواهر شرق تبدیل شد. دوران او اوج نفوذ سیاسی و نظامی دولت کلدانی بود. باغ‌های معلق یکی از عجایب هفتگانه جهان هستند که توسط نبوکدنصر برای همسرش آمیتیس ساخته شد تا اشتیاق او را برای کوه‌های ماد تسکین دهد. آنها به خاطر تراس‌های سبز و سیستم‌های آبیاری مبتکرانه‌شان که مورخان آن را یک دستاورد مهندسی منحصر به فرد می‌دانستند، متمایز بودند. باغ‌ها همچنان نمادی جهانی از زیبایی و تخیل بابلی باقی ماندند. دروازه ایشتار بزرگترین ورودی بابل بود که با آجرهای لعاب‌دار آبی و نقش برجسته‌های شیر، گاو نر و اژدها پوشیده شده بود. این دروازه اوج هنر معماری بابلی و شکوه تزئینات رنگی را منعکس می‌کند. ماکت آن در موزه برلین همچنان یکی از مشهورترین آثار باستان‌شناسی جهان است. برج بابل (زیگورات اتمنانکی) نمایانگر یک نماد مذهبی عظیم بود که در سطوح تدریجی به سمت آسمان بالا می‌رفت و ارتباط بابل با خدایان را تجسم می‌کرد. این یکی از مهمترین معابد شهر و تأثیرگذارترین در حافظه مذهبی و تاریخی بود. این برج با داستان معروف "برج بابل" در میراث جهانی مرتبط است. بابلی‌ها یک سیستم نجومی دقیق ایجاد کردند که آنها را قادر می‌ساخت حرکات سیارات را مشاهده کرده و گرفتگی‌های ماه و خورشید را پیش‌بینی کنند. علم آنها تأثیر مستقیمی بر تمدن‌های بعدی یونان و روم داشت. بابل مرکز پیشرفته‌ای برای مطالعات نجومی در جهان باستان بود. بابلی‌ها سیستم شصتگانی را که ما هنوز برای زمان و زاویه‌ها استفاده می‌کنیم، اتخاذ کردند. آنها راه‌حل‌های ریاضی در جبر و هندسه ارائه دادند که نشان‌دهنده سطح بالایی از پیشرفت است. لوح‌های خط میخی آنها از قدیمی‌ترین مدل‌های ریاضی کشف شده هستند. بابلی‌ها بیماری‌ها و درمان‌های آنها را بر روی لوح‌های خط میخی ثبت می‌کردند و بابل را به یک مرکز پزشکی مهم تبدیل می‌کردند. پزشکی بابلی تخصص عملی را با دانش معنوی ترکیب می‌کرد. سوابق آنها به منبع مهمی برای مطالعه پزشکی باستان تبدیل شد. امپراتوری بابل نو در سراسر بین‌النهرین، شام و بخش‌هایی از آسیای صغیر گسترش یافت. نفوذ آن به مرزهای مصر رسید و آن را به یکی از بزرگترین قدرت‌های خاور نزدیک تبدیل کرد. این امپراتوری تا اواسط قرن ششم پیش از میلاد جایگاه خود را حفظ کرد. این امپراتوری در سال ۵۳۹ پیش از میلاد سقوط کرد، زمانی که کوروش کبیر بدون مقاومت قابل توجهی وارد بابل شد. این رویداد پایان آخرین دولت مستقل در بین‌النهرین باستان را رقم زد. با سقوط بابل، صفحه‌ای از تمدنی که هزاران سال دوام آورده بود، ورق خورد.

تالارهای دوره هاترا ۱۳ و ۱۵

دوره پادشاهی هترا از حدود ۱۰۰ پیش از میلاد تا ۲۴۱ میلادی امتداد دارد و یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخی در شمال بین‌النهرین را نشان می‌دهد. این شهر در شمال غربی عراق پدید آمد و یک مرکز فرهنگی و تمدنی شکوفا بود. این شهر به دلیل توسعه شهری و قدرت نهادهای مذهبی و سیاسی خود متمایز بود. هترا به لطف موقعیت استراتژیک خود در امتداد مسیرهای تجاری بین امپراتوری‌های روم و ایران رونق گرفت. این موقعیت، آن را به توقفگاهی مهم برای کاروان‌ها و یک قطب تجاری تأثیرگذار در منطقه تبدیل کرد. بقایای باستانی آن، سبک‌های هنری شرقی و غربی را با هم ترکیب می‌کند و به هنر آن شخصیتی منحصر به فرد و متمایز می‌بخشد. هترا به خاطر دیوارهای عظیم خود که در برابر حملات ارتش‌های قدرتمند مقاومت می‌کردند، مشهور بود. این شهر دارای معابد متعددی بود که منعکس کننده تنوع مذهبی و هویت فرهنگی غنی آن است. عناصر معماری آن از مهمترین بقایای به جا مانده از تمدن‌های بین‌النهرین در شمال محسوب می‌شوند. پادشاهی هترا در سال ۲۴۱ میلادی پس از محاصره طولانی توسط شاپور اول، پادشاه ساسانی، فروپاشید. سقوط آن، پایان یکی از مستحکم‌ترین شهرهای خاور نزدیک باستان را رقم زد. با وجود ناپدید شدن آن، ویرانه‌های آن قرن‌ها به عنوان گواهی بر عظمت آن پابرجا مانده‌اند. امروزه، ویرانه‌های هترا از مهمترین مکان‌های باستان‌شناسی عراق هستند. یونسکو به دلیل ارزش تاریخی و معماری آنها، آنها را در فهرست میراث جهانی قرار داده است. آنها همچنان شاهدی بر دوره‌ای برجسته در تاریخ بین‌النهرین هستند.

14 تالار سکه عبدالله شکر الصراف

الحاج عبدالله عبدالرسول شاکر الصراف در ۷ ژوئیه ۱۹۱۰ در شهر مقدس نجف متولد شد و خواندن و نوشتن را نزد علمای مساجد شهر آموخت. او به جمع‌آوری سکه‌های باستانی علاقه زیادی داشت و چهل سال از عمر خود را وقف این علاقه کرد. او بیش از ۱۶۰۰ قطعه طلا، نقره و مس با ارزش تاریخی بالا جمع‌آوری کرد. در ۱۸ مارس ۱۹۶۹، الصراف مجموعه گرانبهای خود را به پاس قدردانی از میراث ملی به موزه عراق اهدا کرد. در همان سال، تالار اختصاص داده شده به نمایش این سکه‌ها افتتاح شد و اقلام در یازده ویترین قرار گرفتند. از آن زمان، این تالار به نام تالار سکه‌های اسلامی عبدالله شاکر الصراف نامگذاری شده است. مدیریت موزه عراق این هدیه ارزشمند را با یک مراسم رسمی بزرگ جشن گرفت. اداره آثار باستانی همچنین نسخه ویژه‌ای از مجله موزه عراق را منتشر کرد که کل مجموعه سکه‌های الصراف را ارائه می‌داد. نسخه‌هایی از آن شماره به پاس قدردانی از اهمیت این مجموعه، در موزه‌های سراسر جهان توزیع شد. خانواده الصراف دو بار این تالار را بازسازی کردند: یک بار در سال ۲۰۱۶ و بار دیگر در سال ۲۰۱۹. این به‌روزرسانی‌ها برای حفظ کیفیت نمایش و سازماندهی بهتر اطلاعات تاریخی مرتبط با سکه‌ها انجام شد. این تالار به دلیل ارزش فرهنگی و تاریخی قابل توجهش، همچنان یکی از فضاهای مهم موزه است. این تالار شامل ۱۶۰۰ سکه است که به ترتیب زمانی بر اساس ایالت‌ها، خلفا، سلاطین و پادشاهان چیده شده‌اند. این سکه‌ها شامل سکه‌هایی به سبک ساسانی و بیزانسی و همچنین گروه‌های مختلفی از دوران عباسی، به همراه سکه‌های طلا، نقره و مس از ایالت‌ها و دوره‌های مختلف است. الصراف در سال ۱۹۸۵ عراق را به مقصد شهر رباط ترک کرد و سپس به ایالات متحده نقل مکان کرد و در ایالت ویرجینیا در آنجا زندگی کرد. او پس از زندگی‌ای سرشار از مشارکت‌های علمی و فرهنگی، در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۰ در واشنگتن درگذشت. تالار اختصاصی او در موزه عراق، گواهی ماندگار بر شور و اشتیاق و میراث اوست.

سالن‌های ۱۶ و ۱۷ - نگارخانه‌های پیش از اسلام

آثار باستانی موجود در این تالار مربوط به دوران دولت ساسانی است و تمدن ساسانی در عراق امتداد تمدن‌های پیشین، به ویژه پارتی‌ها و سلوکی‌ها، است. آثار این تمدن‌ها در لایه‌های بالایی بسیاری از شهرهای جنوب، به ویژه در اوروک و کیش، یافت شده است.

گلدان وارکا

در مقابل یکی از قدیمی‌ترین آثار هنری روایی بشریت، که حدود ۳۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح تراشیده شده و شامل دسته‌ای از مردم است که هدایایی را به الهه اینانا تقدیم می‌کنند، بایستید. این گلدان که در جریان هرج و مرج سال ۲۰۰۳ غارت و شکسته شد، بعداً بازگردانده و با زحمت فراوان به جای خود در اینجا بازگردانده شد.

بانوی وارکا

با چهره مرمرین آرام یک زن سومری که حدود ۳۱۰۰ سال پیش از میلاد در اوروک تراشیده شده است، آشنا شوید. این چهره از جمله اولین پرتره‌های طبیعی انسان است که تاکنون ساخته شده است. این چهره نیز مانند گلدان وارکا، در غارت سال ۲۰۰۳ به سرقت رفت و پس از بازیابی، به عنوان بازمانده‌ای از یک فاجعه به موزه بازگردانده شد.

طلا و عاج‌های نیمرود

از گنجینه ملکه‌های آشوری مربوط به قرن نهم پیش از میلاد شگفت‌زده شوید: جواهرات طلای ظریف و عاج‌های تراش‌خورده نفیس که ثروت سرسام‌آور و تجارت گسترده امپراتوری را آشکار می‌کنند. این قطعات از درباری سخن می‌گویند که تجمل و صنایع دستی را از سراسر جهان باستان به خود جذب می‌کرد.