مجسمه خدای نابو

قبل از اینکه از آستانه موزه عبور کنید، نابو مانند همیشه با قامتی برافراشته و دستانی گره کرده به شما خوشامد خواهد گفت، گویی هرگز آنجا را ترک نکرده، بلکه تصمیم گرفته است که در آستانه زمان نگهبان باقی بماند.

نبو خدای نوشتن، خرد و دانش در اساطیر بین النهرین است. نام او از ریشه سامی به معنای "سخن گفتن" یا "اعلان کردن" گرفته شده است، گویی تمدنی که او را آفریده می‌خواسته خود کلمه را به یک خدا تبدیل کند.

نام او با هر کسی که قلمی به دست دارد یا به دنبال دانش است، مرتبط بود، زیرا او حامی کاتبان، دانشمندان و اخترشناسان بود.

او پسر خدای بزرگ مردوک (خدای برتر بابل) است و از پدرش جایگاه والایی در میان خدایان به ارث برده است. در واقع، نفوذ او در دوره نئوبابلی افزایش یافت تا جایی که تقریباً از نظر اهمیت با او رقابت کرد.

به او عدد مقدس چهل اختصاص داده شد و در سنت نجومی بین النهرین با سیاره عطارد مرتبط بود. برجسته‌ترین نماد او قلم و نی نوشتاری و گاهی اژدهای بالدار معروف به "موشهوشو" بود.

همسر او الهه تاشمتو، همچنین الهه نگارش بود، بنابراین کلام و دانش آنها را در همه چیز متحد می‌کرد.

پرستش او در شهر بورسیپا در نزدیکی بابل متمرکز بود، جایی که معبد "ایزیدا" (به معنای "خانه ابدی") برای او ساخته شده بود، که زیارتگاهی برای محققان و کاهنان از سراسر بین‌النهرین بود.

نبو نگهبان لوح سرنوشت بود، آن لوح کیهانی که سرنوشت و طول عمر انسان‌ها بر روی آن ثبت می‌شود.

در هر سال نو بابلی در طول جشن‌های بزرگ آکیتو، کاهنان معتقد بودند که او نوشتن سرنوشت انسان‌ها را برای سال آینده تجدید می‌کند، بنابراین دعاها با ترس و امید به سوی او بلند می‌شد.

جایگاه او چنان والا بود که کتابخانه‌های سلطنتی بزرگ، مانند کتابخانه آشوربانیپال در نینوا، تحت حمایت او قرار گرفتند و هشدارهایی به نام او بر روی لوح‌های آنها برای هر کسی که جرأت دزدیدن یا از بین بردن لوح‌ها را داشت، نوشته می‌شد.

بسیاری از پادشاهان بزرگ نام‌های مرکبی داشتند که شامل نام او بود، که در میان آنها نبوکدنصر، بزرگترین پادشاه بابل، نبوپولاسار، بنیانگذار امپراتوری نئوبابلی، و نبونیدوس، آخرین پادشاه آن، گویی ارتباط با نام نبو به پادشاه هاله‌ای از خرد و مشروعیت الهی می‌بخشید که هیچ ویژگی دیگری نمی‌توانست آن را فراهم کند.