مناره المقدا

مناره المقعده (مناره نورانی) یا «مناره مجده» که مردم صحرا آن را می‌نامند، به تنهایی و با شکوه در صحرای غربی شهر مقدس کربلا، چهل کیلومتری مرکز استان، در سمت چپ جاده‌ای که کربلا را به منطقه العین التمر متصل می‌کند، قرار دارد.

این مناره دقیقاً در میانه راه بین قلعه معروف الاخیدر در شمال، در ۱۵ کیلومتری، و خان العطشان در جنوب، در ۱۰ کیلومتری، واقع شده است و آن را به یک پیوند باستانی بین این دو بنای تاریخی بزرگ تبدیل می‌کند.

محققان معتقدند که ساخت آن به قرن نهم میلادی، همان دوران عباسی که خان العطشان در آن ساخته شده است، برمی‌گردد. روش ساخت آن منعکس کننده سبک اسلامی باستانی است و تزئینات متنوع آن به وضوح در بخش‌های بالایی آن قابل مشاهده است، اگرچه برخی منابع معتقدند که این مناره به پیش از اسلام برمی‌گردد و با کاخی معروف به «قصر مجده» مرتبط بوده است که آثار آن از بین رفته و تنها این مناره باقی مانده است.

نام مناره از عملکرد آن گرفته شده است، زیرا در اوج روشنایی آن در شب، آتش روشن می‌کردند تا کاروان‌های تجاری که بین عراق، شام و حجاز در رفت و آمد بودند را هدایت کنند. همچنین به عنوان فانوس دریایی برای کشتی‌هایی که در دریای جنوبی که آب‌های آن به جایی که امروزه به عنوان خلیج شناخته می‌شود، فروکش می‌کرد، مورد استفاده قرار می‌گرفت، علاوه بر این، امکان استفاده از آن برای ارتباط بین واحدهای اداری از طریق سیگنال‌های دودی و کبوترهای نامه‌رسان وجود داشت و برخی از کاربردهای آن ممکن است برای نظارت نظامی بوده باشد.

این مناره از آجر قرمز مربع شکل باستانی، گچ و آهک ساخته شده است و بر روی یک پایه مربع شکل به مساحت ۲۵ متر مربع قرار دارد. هر ضلع پایه با سه طاقچه کور که بالای آن طاق‌های نیم دایره‌ای قرار دارد تزئین شده است، سپس فرم استوانه‌ای تا بالای مناره امتداد می‌یابد که با نوارهای تزئینی مختلف تزئین شده است، تا اینکه نوک آن با طاقچه‌ها و شکاف‌های پیکان که به طاق‌های استوانه‌ای مشابه قوس‌های پایه ختم می‌شوند، به پایان می‌رسد. ارتفاع کل مناره تقریباً دوازده متر است و می‌توان از طریق یک راه پله داخلی در ضلع جنوبی به آن صعود کرد. در راهنمای عراق در سال‌های ۱۹۳۵-۱۹۳۶ به آن اشاره شده است، که در آن آمده است که نیمه بالایی آن تخریب شده در حالی که نیمه دیگر هنوز ساختار خود را حفظ کرده است.