حرم موسی کاظم

حرم امام موسی بن جعفر کاظم (علیه السلام) در محله باب بغداد، در کوچه سادات معروف به «عقد الساده» واقع شده است که بسیاری از نوادگان او از سادات موسوی در آن ساکن هستند، گویی این مکان تا به امروز از وفاداری به صاحب خود خودداری کرده است.

داستان این حرم به سال‌های ۱۶۲ تا ۱۶۵ هجری قمری برمی‌گردد، زمانی که امام کاظم در دوران خلافت المهدی، خلیفه عباسی، برای زیارت قبر پدربزرگش امام حسین به شهر مقدس کربلا سفر کرد.

او به عنوان مهمان در خانه پدرش در کنار رودخانه علقمی ساکن نشد، بلکه خانه و مدرسه خود را در منطقه بین دو حرم حسین و عباس، در شمال شرقی حرم حسینی، ساخت.

در آنجا امام خود را وقف تدریس و گسترش فقه و حدیث اسلامی کرد. مسلمانان شیعه از هر سو به سوی او هجوم می‌آوردند و علما، راویان حدیث و محدثان دور او جمع می‌شدند و از چشمه زلال دانش او بهره می‌بردند. او در شکوفایی دانشگاه بزرگ کربلا که در آن دوران پیشرفت چشمگیری داشت و میراث فقهی گسترده‌ای از خود به جا گذاشت، نقش داشت.

با این حال، امام مدت زیادی در آنجا نماند. او خطر نزدیکی کربلا به پایتخت خلافت عباسی، فشار دستگاه حاکم و چشمان نظارتی که بر پیروان اهل بیت دوخته شده بود را تشخیص داد. بنابراین سفر خود را به مدینه، دور از مرکز خلافت، اعلام کرد.

از زمان رحلت او، مؤمنان خانه و مدرسه او را به عنوان زیارتگاهی مقدس برای تبرک و برآورده شدن حاجات برگزیده‌اند. و هنوز هم این ابیات بر نمای حرم حک شده است که عمق پیوند بین امام و این مکان و مردم آن را بیان می‌کند:

موسی بن جعفر، هر زمان که با اشتیاق به اینجا نزد ما می‌آمد، در میان ما ساکن می‌شد

فرزندانش از اطراف او می‌آمدند و برای او مسکنی در اطراف او می‌شدند.