دروازه اَدَد

دروازه آداد، دروازه‌ای باستانی و باستانی است که قدمت آن به دوران آشوریان بازمی‌گردد و نام آن از خدای آداد، خدای آشوری رعد و برق و طوفان گرفته شده است، نامی که نشان دهنده تقدس دروازه‌های شهر در تمدن آشوری است.

لایارد، باستان‌شناس بریتانیایی، این دروازه را در قرن نوزدهم کاوش کرد، سپس هیئت کاوش دانشگاه موصل از هفدهم فوریه ۱۹۶۸ تحت نظارت دکتر عامر سلیمان، آن را به دست گرفت.

دولت عراق بخشی از آن را در سال ۱۹۶۰ مرمت کرد، اگرچه کار تکمیل نشد و از طریق آن برخی از ساختمان‌های اصلی آشوری و آخرین استحکامات آنها قابل مشاهده است.

هنگامی که برنامه تثبیت میراث عراق کار بازسازی دروازه را آغاز کرد، آوار کشفی را آشکار کرد که محققان آن را نادر و استثنایی توصیف کردند: هفت لوح مرمری مزین به تزئینات و نقاشی‌هایی که سربازان آشوری را در حال شلیک تیر نشان می‌دهد، و درختان خرما، انار و انجیر، که همگی به کاخ سناخریب برمی‌گردند، در زیر آوار دروازه دفن شده‌اند.

در بیست و پنجم اکتبر ۲۰۲۳، ماموریت مشترک عراق و ایتالیا کار مرمت خود را به پایان رساند و دروازه آداد رسماً بازگشایی شد و جایگاه خود را به عنوان یک بنای تاریخی باستان‌شناسی و نقطه شروعی برای استقبال از بازدیدکنندگانی که برای کشف تمدن بزرگ نینوا و میراث جاودان بشری آن می‌آیند، بازپس گرفت.