بنای یادبود عباس بن فرناس

ابوالقاسم عباس بن فرناس بن ورداس التکورینی، دانشمند، مخترع و دانشمند مسلمان اندلسی بود که به خاطر تلاش‌های اولیه‌اش برای پرواز انسان مشهور بود. ابن فرناس که در روندا، اندلس، در دوران امویان متولد شد، شاعری مشهور و محققی برجسته در ریاضیات، نجوم، شیمی و مهندسی نیز بود.

او در علوم نجوم و مکانیک سهم بسزایی داشت. او دستگاهی مکانیکی طراحی کرد که حرکت سیارات و ستارگان را شبیه‌سازی می‌کرد و روشی برای تولید شیشه بی‌رنگ کشف کرد. این نوآوری منجر به ایجاد لنزهای بزرگنمایی برای خواندن شد که در آن زمان به عنوان "سنگ‌های خواندن" شناخته می‌شدند.

ابن فرناس که در روستای تاکورونا در نزدیکی روندا متولد شد، در کوردوبا بزرگ شد و در آنجا در فلسفه، شیمی و نجوم تحصیل کرد و به موفقیت رسید. او معاصر چندین حاکم اموی، از جمله الحکم اول، پسرش عبدالرحمن دوم و نوه‌اش محمد اول بود. او به دربار سلطنتی و شاعران آن نزدیک شد و عبدالرحمن دوم حتی او را به عنوان معلم خصوصی نجوم خود منصوب کرد. او عنوان افتخاری «حکیم اندلس» را به دست آورد.

او به عنوان یک شاعر، فصیح و فرهیخته بود و رمزگشایی از نظام پیچیده شعری که در کتاب عروض الخلیل بن احمد الفراهیدی آمده است، به او نسبت داده می‌شود. او همچنین دانش عمیقی از موسیقی داشت و نوازنده ماهر عود بود.

ابن فرناس به خاطر اختراعاتی که بسیار جلوتر از زمان خود بودند، شهرت گسترده‌ای کسب کرد. در مقطعی، او به ارتداد و الحاد متهم شد و محاکمه‌ای عمومی در مسجد جامع برگزار شد. با این حال، او تبرئه شد، زیرا این اتهامات اغراق‌آمیز و ریشه در جهل داشتند.

در میان بسیاری از نوآوری‌های او، او یک ساعت آبی معروف به المیقطه طراحی کرد و موفق به تولید شیشه شفاف از سنگ شد. او لنزهای نوری را برای مصارف پزشکی اختراع کرد و دستگاهی نجومی به نام ذات الحلق ("حلقه‌دار") ساخت که حرکات اجرام آسمانی را تقلید می‌کرد. او همچنین روشی برای برش کوارتز در اندلس ابداع کرد و نیاز به ارسال سنگ‌های خام به مصر را از بین برد.

در حوزه نویسندگی، او به خاطر اختراع اولین خودنویس جهان شناخته می‌شود: استوانه‌ای متصل به مخزن جوهر که اجازه می‌داد جوهر قرن‌ها زودتر از زمان خود به نوک تیز خود جاری شود.

ابن فرناس در خانه خود اتاقی ساخت که برای شبیه‌سازی آسمان شب طراحی شده بود. بازدیدکنندگان می‌توانستند ستارگان، ابرها، رعد و برق را ببینند و صدای رعد را بشنوند که توسط دستگاه‌هایی که او از آزمایشگاهی در زیر اتاق اداره می‌کرد، کنترل می‌شد. او همچنین انواع نوآورانه‌ای از مترونوم‌ها را برای تنظیم ریتم موسیقی اختراع کرد.

با این حال، افسانه‌ای‌ترین دستاورد او همچنان تلاش مستند او برای پرواز انسان است. در نزدیکی کاخ الرصافه در بغداد، همانطور که توسط مورخ المقاری ثبت شده است، ابن فرناس خود را با یک جفت بال طراحی شده توسط خود به هوا پرتاب کرد و او را به اولین فرد در تاریخ تبدیل کرد که از طریق یک روش علمی و ثبت شده تلاش برای پرواز کرد. شاهکار او پیش از آزمایش پرواز کمتر مستند ایلمر اهل مالمزبری در انگلستان (حدود ۱۰۰۰-۱۰۱۰ میلادی) انجام شد.