ساختمان القشلا

برج ساعت القشله

برج ساعت قشلا در سال ۱۸۶۹ در زمان حکومت فرماندار مدحت پاشا ساخته شد و به عنوان وسیله‌ای برای بیدار کردن سربازان هر روز صبح در داخل پادگان‌های عثمانی عمل می‌کرد. این برج به صورت یک سازه توخالی ساخته شده است که تا ارتفاع ۲۳ متر بالا می‌رود. این برج بر روی یک پایه مربعی شکل با هر ضلع ۴ متر قرار دارد و سپس به تدریج به شکل هرمی باریک می‌شود تا در بالا به ۲.۸۰ متر برسد. دیوارها شامل چندین روزنه کوچک هستند که برای روشنایی و تهویه استفاده می‌شوند و برج با یک پیکان فلزی عمودی متصل به یک پیکان افقی که به عنوان نشانگر باد عمل می‌کند، تاجگذاری شده است. در بالای برج، یک ساعت بزرگ چهار وجهی نصب شده است که توسط شرکت انگلیسی گرویدون در بریتانیا ساخته شده است. برخی ادعا می‌کنند که این ساعت هدیه‌ای از شاه جورج پنجم بوده است، در حالی که منابع رسمی موافقند که در واقع در سال ۱۹۲۷ در زمان سلطنت شاه فیصل اول در برج قرار داده شده است. تاریخچه این ساعت به همان تولیدکننده‌ای که ساعت معروف بیگ بن لندن را تولید کرده است، گره خورده است. این ساعت به عنوان یکی از قدیمی‌ترین و با ارزش‌ترین ساعت‌های مکانیکی بزرگ در منطقه شناخته می‌شود. منابع همچنین تأیید می‌کنند که نصب آن تنها چند سال پس از نصب بیگ بن انجام شده است، با شباهتی در ساخت و کیفیت مواد مورد استفاده. ساعت قشله از طریق یک سیستم مکانیکی دستی کار می‌کند که توسط یک کلید آهنی بزرگ تغذیه می‌شود. متصدی ساعت منصوب، 72 پله را تا بالای برج بالا می‌رود تا مکانیزم را کوک کند و زمان را تنظیم کند. ساعت به مدت ده روز به کار خود ادامه می‌دهد و سپس نیاز به کوک مجدد دارد. رویدادهای تاریخی قابل توجه 1917: پس از ورود نیروهای بریتانیایی به بغداد و شکست عثمانی‌ها، پرچم بریتانیا بر فراز برج ساعت برافراشته شد و نقطه عطفی در تاریخ شهر رقم خورد. در همان دوره، ساختمان قشله به عنوان محل سکونت افسران بریتانیایی و خانواده‌های آنها مورد استفاده قرار گرفت. 1921: میدان قشله شاهد یک رویداد مهم بود - تاجگذاری ملک فیصل اول به عنوان پادشاه عراق. با وجود پایداری برج در طول دهه‌ها، پس از ورود نیروهای خارجی به عراق، دچار سرقت و غارت شد و برخی از قسمت‌های آن و درهای چوبی بالای آن آسیب دید. با این حال، خود سازه آسیبی ندید و در دهه ۱۹۳۰ تحت تعمیر و نگهداری قرار گرفت که شکل اولیه آن را حفظ کرد. برخی از محققان به دلیل شکل و ماهیت مکانیکی مشابه، برج ساعت قشله را با برج ساعت شیخ عبدالقادر گیلانی که در سال ۱۸۸۹ در بغداد ساخته شد، مقایسه می‌کنند. اگرچه این ساعت دیگر زنگ نمی‌زند، اما برج قشله همچنان به عنوان یکی از برجسته‌ترین بناهای معماری عثمانی در پایتخت عراق پابرجاست و جایگاه خود را به عنوان یک مکان تاریخی و فرهنگی مهم در قلب بغداد حفظ کرده است.

مجسمه سلیم البصری

مجسمه برنزی هنرمند عراقی، سلیم البصری، که توسط مجسمه‌ساز فاضل میسیر ساخته شده است، یکی از مجسمه‌هایی است که چهره‌ای برجسته در تاریخ نمایش عراق را مجسم می‌کند. سلیم البصری، هنرمند، در سال ۱۹۲۶ در منطقه بطاوین بغداد متولد شد. او بازیگر و فیلمنامه‌نویس عراقی بود که به خاطر شخصیت «حاجی راضی» شناخته می‌شد، نقشی که سال‌ها مورد علاقه تماشاگران بود. در سال ۱۹۴۲، او به اولین گروه بازیگری غیرنظامی در نزدیکی میدان الرصافی در خیابان الرشید پیوست، گروهی که طبق روایات، دفتر مرکزی آن در جایی که قبلاً گنبد مقبره یک صوفی بغدادی بود، قرار داشت. او بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۸ از بازیگری کناره‌گیری کرد، سپس برای اجرای نمایش سلیم البصری در میدان آموزش بازگشت. در سال ۱۹۵۰، او در دانشکده هنر و علوم انسانی، گروه زبان عربی، در دانشگاه بغداد ثبت نام کرد و در سال ۱۹۵۴ فارغ‌التحصیل شد. او زیر نظر اساتید برجسته‌ای مانند جبرا ابراهیم جبرا، جمیل سعید و عبدالعزیز الدوری، که در آن زمان رئیس دانشکده بود، تحصیل کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، او رئیس تئاتر دانشگاه در دانشکده هنر دانشگاه بغداد شد، جایی که نقش قابل توجهی در پیشبرد فعالیت‌های تئاتری در دانشگاه ایفا کرد. از جمله برجسته‌ترین آثار تئاتری او: هنرمندی برخلاف میلش صحرا از جمله مشهورترین آثار تلویزیونی او: زیر تیغ عقاب و چشمان شهر سلیم البصری در سال‌های آخر عمر خود، تا زمان درگذشتش در بغداد در ۹ مه ۱۹۹۷، از کانون توجه کناره‌گیری کرد.

جایی که یک پادشاهی تاجگذاری شد

در حیاط این سربازخانه عثمانی، فیصل اول در سال ۱۹۲۱ به عنوان اولین پادشاه عراق مدرن تاجگذاری کرد، لحظه‌ای که نقطه آغازین دولت مدرن بود. شما اینجا ایستاده‌اید، درست در همان جایگاهی هستید که یک ملت جدید در کنار دجله اعلام موجودیت کرد.

شاعران آخر هفته‌ی کیشلا

آخر هفته‌ها به آنجا بیایید و حیاط تاریخی پر از شاعرانی می‌شود که شعر می‌خوانند، نوازندگانی که می‌نوازند، خوشنویسانی که سر کارند و خانواده‌هایی که پرسه می‌زنند. سربازخانه قدیمی به یک مکان تجمع فرهنگی زنده تبدیل شده است، یک سالن غیررسمی در زیر آسمان باز.