کافه ام کلثوم

در کوچه‌ای از بغداد قدیمی، جایی که عطر چای با نوای گرم موسیقی اصیل در هم می‌آمیزد، کافه ام کلثوم به عنوان یکی از برجسته‌ترین بناهای فرهنگی که هنوز درخشش گذشته را در میان شلوغی زمان حال حفظ کرده، پابرجا ایستاده است.

طبق رایج‌ترین روایت‌ها، این کافه در سال ۱۹۷۰ به عنوان مکانی برای گردهمایی دوستداران «ستاره شرق»، ام کلثوم، تأسیس شد. با این حال، روایت‌های دیگر نشان می‌دهد که این مکان در اصل به دوران پادشاهی برمی‌گردد و قبل از تغییر نام به افتخار این صدای جاودانه که در دو مناسبت تاریخی از بغداد بازدید کرد: در سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۴۶، نام دیگری داشته است.

در داخل کافه، دیوارها داستان‌هایی از اشتیاق را زمزمه می‌کنند؛ آنها با ده‌ها عکس نادر از ام کلثوم تزئین شده‌اند، در حالی که موسیقی او در طول روز پخش می‌شود و این مکان را برای دوستداران موسیقی کلاسیک عربی مانند یک موزه کوچک می‌کند.

اما کافه ام کلثوم صرفاً جایی برای نوشیدن چای یا قهوه نیست، بلکه یک فضای فرهنگی زنده است که در آن شاعران، هنرمندان، نویسندگان و روشنفکران برای تبادل خاطرات و یادآوری زمانی که ترانه‌ها با کلمات، ملودی و روح ساخته می‌شدند، گرد هم می‌آیند.

با وجود تغییراتی که شهر متحمل شده است و ظهور کافه‌های مدرن با روحیه‌ای معاصر، این کافه همچنان در برابر فراموشی مقاومت می‌کند، به هویت سنتی خود پایبند است و شخصیت اصلی خود را به عنوان پلی بین بغداد و قاهره، بین خاطره و نوستالژی، و بین صدای السیت و قلب کسانی که او را دوست داشتند، حفظ می‌کند.