اردوگاه حسینی

اردوگاه حسینی یکی از تأثیرگذارترین مکان‌ها در وجدان اسلامی محسوب می‌شود.

این مکانی است که امام حسین بن علی پس از ورود به شهر مقدس کربلا در روز دوم ماه محرم سال ۶۱ هجری قمری در آن اردو زد، جایی که خیمه‌های خانواده و خاندان شریف خود را برپا کرد و به اردوگاهی تبدیل شد که تا لحظات پایانی وقایع الطف، زمانی که ارتش اموی پس از شهادت امام و یارانش، آن خیمه‌ها را آتش زد و زنان و کودکان را به اسارت برد، به خانواده هاشمی پناه داد.

اردوگاه حسینی امروز شامل ده اردوگاه است که به ترتیبی چیده شده‌اند که آن وقایع مهم را تداعی می‌کنند. در دروازه اصلی، بازدیدکننده ابتدا با چادر ابوالفضل العباس، پرچمدار امام و سید شهیدان مؤمن، روبرو می‌شود.

پس از آن شانزده طاق به شکل پالانکو قرار دارد که نمایانگر حوض‌ها هستند و چیدمان آنها صحنه کاروان حسینی را در حالی که به سمت کربلا حرکت می‌کرد، تداعی می‌کند.

در قلب اردوگاه، ساختمان خیمه بزرگ، مرکز را اشغال کرده و خیمه امام حسین و خیمه پسرش علی اکبر، سپس محراب شریف و پس از آن خیمه حضرت زینب و خیمه امام زین العابدین را در بر می‌گیرد.

در کنار آن، ساختمان جداگانه‌ای قرار دارد که خیمه قاسم بن امام حسن را در خود جای داده است.

در انتهای اردوگاه، خیمه‌های اصحاب و یارانی که شهادت را بر زندگی ترجیح دادند، در ایوان‌های اطراف دیوارهای اردوگاه شریف حسینی برپا شده و در موقعیت نمادین خود در لبه‌های اردوگاه قرار گرفته‌اند، درست همانطور که تا آخرین نفس نگهبان و فداکار مولای خود بودند.