آستان مقدس حسینی

حرم مطهر حسین در قلب شهر مقدس کربلا واقع شده است، مکانی که پیکر امام حسین بن علی را پس از نبرد کربلا در سال ۶۱ هجری قمری در خود جای داد و از آن زمان به مقصدی برای مسلمانان شیعه از هر گوشه زمین برای زیارت و تبرک جستن از این مکان پاک تبدیل شده است.

تاریخ روایت می‌کند که اولین کسانی که از این قبر شریف مراقبت کردند، اعضای قبیله بنی اسد بودند که با امام سجاد در دفن پیکر امام حسین، علامت‌گذاری آن و نصب نشانه‌ای بر روی آن مشارکت داشتند تا رد آن گم نشود. هنگامی که مختار بن ابی عبید ثقفی در سال ۶۵ هجری قمری در کوفه به قدرت رسید، بنایی، سایبانی بر روی قبر ساخت و مسجدی در اطراف آن تأسیس کرد. از آن زمان، آثار معماری و توسعه‌ها به دست خلفای عباسی، المأمون و المنتصر، عضدالدوله بویهی و دیگران ادامه یافت و کارهای نگهداری، مرمت و توسعه تا به امروز ادامه دارد.

حرم حسینی در کنار قبر امام حسین، مرقد تعدادی از یارانش را که در وقایع الطف با او به شهادت رسیدند، در خود جای داده است، از جمله ابراهیم المجاب، حبیب بن مظاهر الاسدی، قاسم بن الحسین و علی اکبر بن امام حسین.

حرم مطهر حسین در حیاط وسیعی به مساحت ۱۵۰۰۰ متر مربع گسترده شده است که در مرکز آن حرم مطهر با مساحت ۳۸۵۰ متر مربع قرار دارد و اطراف آن را طاق‌هایی به مساحت ۶۰۰ متر مربع احاطه کرده‌اند و قبل از آن رواق جلویی به حیاط بزرگ باز می‌شود. در بالای حرم، گنبدی بلند به ارتفاع ۳۷ متر قرار دارد که از پایین تا بالا کاملاً با طلای خالص پوشیده شده است و یک دکل طلایی به ارتفاع دو متر بر فراز آن قرار دارد. دو مناره نیز در دو طرف آن با طلا طلاکاری شده‌اند و تعداد آجرهای طلایی که گنبد و دو مناره را پوشانده‌اند، در مجموع ۸۰۲۴ آجر است که صحنه‌ای باشکوه را منعکس می‌کند و عظمت این مکان مقدس و شکوه معماری اسلامی را در طول قرن‌ها نشان می‌دهد.