القنطره سفید

قنطره سفید که با نام‌های پل سفید و پل امام علی نیز شناخته می‌شود، بر روی رودخانه حسینیه، شاخه‌ای از فرات، در پنج کیلومتری شرق مرکز شهر کربلا واقع شده است. این پل یکی از قدیمی‌ترین پل‌های ساخته شده توسط عثمانی‌ها در عراق است که قدمت ساخت آن به بیش از ۴۵۰ سال پیش برمی‌گردد و از آن زمان به دروازه آبی به کربلا تبدیل شده است که کشتی‌های حامل کالا و مواد غذایی پس از پرداخت عوارض عبور از آن عبور می‌کردند.

محلی که پل در آن ساخته شده است، اهمیت مقدسی دارد، زیرا در کنار آن، حرم و محل نماز امام علی قرار دارد که در سال ۳۷ هجری قمری هنگام عزیمت به نبرد صفین از طریق کربلا، سپس عین التمر و سپس انبار به سمت شام، از کربلا عبور کرد. این اثر مقدس دلیل انتخاب این مکان دقیق برای پل بود.

سلطان سلیمان قانونی عثمانی در سفر خود به کربلا در سال ۱۵۵۰ میلادی، در پاسخ به درخواست ساکنان شهر و متولی حرم حسینی، دستور حفر نهر حسینیه را صادر کرد و سپس حسن پاشا، فرماندار جدید بغداد، را مأمور ساخت پل‌هایی بر روی رودخانه کرد.

ساخت این پل از سبک طاق‌های نوک‌تیز پیروی می‌کند، به طوری که طاق حدود ۵ متر از بستر رودخانه بالاتر است و امکان عبور قایق‌ها را فراهم می‌کند. طول فعلی پل ۴۶ متر، قطر آن ۱.۸۰ متر و دیوارهای نگهدارنده آن به دلیل عظمتشان متمایز هستند، به طوری که در پایه بیش از یک متر و در بالا به ۴۵ سانتی‌متر باریک می‌شوند. این پل شامل چهار ستون به شکل مناره‌های کوچک گنبدی شکل است که برخی از آنها به رنگ زرد با حلقه‌های آبی در اطراف قسمت‌های بالایی خود دیده می‌شوند.

نقاط عطف تاریخی کلیدی:

۳۷ هجری قمری: امام علی (علیه السلام) در مسیر خود به جنگ صفین از این مکان عبور کرد و در آنجا نماز خواند. ۱۵۵۰ میلادی: سلطان سلیمان قانونی دستور حفر نهر حسینیه و ساخت پل بر روی آن را داد.

۱۸۰۳ میلادی: سلیمان پاشای کبیر، فرماندار مملوک بغداد، پس از حمله وهابی‌ها، ساختمان آن را بازسازی کرد.

۱۸۲۴ میلادی: نبردی ملی معروف به «حادثه میرآخور» یا «حادثه مناخور» در اطراف آن بین عثمانی‌ها و مردم کربلا که اعلام شورش کرده بودند، رخ داد. پس از محاصره طولانی، فرماندار داوود پاشا مجبور شد ارتش خود را برای اشغال شهر رهبری کند که منجر به فروپاشی بخش بزرگی از پل شد.

۱۸۵۰ میلادی: سید علی النهری، معمار محمد بن علی بن اُستا قاسم البنا الاسدی را برای بازسازی بخش فروریخته استخدام کرد.

تصمیم به بازسازی آن گرفته شد و اداره کل آثار باستانی و میراث، کارهای تعمیر و نگهداری را انجام داد و کمیته‌ای از باستان‌شناسان در کربلا تشکیل داد که پایه‌های دیوارهای پشتیبان را با همان ابعاد باستانی بازسازی کردند. متعاقباً به دلیل ارزش استثنایی باستان‌شناسی و تاریخی آن، در فهرست میراث جهانی آبیاری ثبت شد.