Marangoz

“Al Najjar” (marangoz), hem yerel hem de ithal ağaçlardan mobilya, kapı, pencere ve her türlü ahşap alet yapma zanaatını icra ederdi. Bu meslek, hassasiyet, beceri ve sabır gerektiren en incelikli geleneksel zanaatlardan biri olarak kabul edilirdi.

Marangoz, sadece bir işçi olarak değil, ham ahşabı hem işlevsel hem de güzel nesnelere dönüştürebilen yaratıcı bir ruh, bir zanaatkar olarak görülürdü. Kaba elleri ve sonsuz sabrıyla, evleri, camileri ve sarayları süsleyen masalar, yataklar, dolaplar ve pencereler inşa ederdi.

İnsanlar, oyma yatak odası takımlarından süslü kapılara kadar geleneksel Irak evinin her detayı için ona güvenirdi ve çalışmaları dini binalara ve kamu mimarisine de uzanıyordu. Hem mütevazı ailelere hem de zengin müşterilere hizmet ederek, her sosyal sınıfın zevkini yansıtan tasarımlar üretti.

Marangoz, hassas el aletleri kullandı ve oyma, doku oluşturma, kakma işi ve ahşap birleştirme gibi asırlık teknikleri miras alarak, zamana meydan okuyan ve incelikli işçiliği sergileyen parçalar yarattı. Seri üretim ve endüstriyel mobilyaların getirdiği zorluklara rağmen, marangozluk mesleği Bağdat ve diğer Irak şehirlerinde hâlâ varlığını sürdürmektedir. Son yıllarda, el yapımı ve geleneksel zanaatlara olan ilginin yeniden canlanması sayesinde, bu meslekte bir canlanma dönemi bile yaşanmıştır.