Evin Banyosu

Eski Bağdat'taki ev hamamı ("Hamam"), sadeliği pratiklikle birleştiren, aynı zamanda tüm aile üyeleri için mahremiyet ve konforu sağlayan, ev tasarımının temel bir unsuruydu. Sadece yıkanma yeri değil, temizlik ve aile ritüelleriyle yakından bağlantılı, günlük kültürün bir parçasıydı.

Hamam, mahremiyeti korumak için genellikle iç avlunun ("al hush") tenha bir köşesine veya uzun bir koridorun sonuna, bazen de "sirdab" (bodrum) yakınına inşa edilirdi.

Mimari olarak, hamamın duvarları sarı tuğlalardan yapılmış, sıva ile kaplanmış veya mavi fayanslarla süslenmişti, bu da ona temiz ve parlak bir görünüm veriyordu. Zemin genellikle kaymaya ve neme dayanıklı taş veya tuğladan yapılırdı. Tavan, özellikle kış aylarında havalandırmayı kolaylaştırmak ve buhar birikmesini önlemek için genellikle kubbeli veya eğimli olurdu.

Modern ısıtma sistemlerinin yokluğunda, Bağdatlılar suyu depolamak ve ısıtmak için geleneksel yöntemler kullanırlardı:

•Su, serin tutmak için büyük kil kaplarda ("hibb") saklanırdı.

•Banyo sırasında su dökmek için metal bir kap olan “tasa” kullanılırdı.

•Kışın su, kömürle çalışan bakır bir soba veya taşınabilir bir mangalda ısıtılır ve daha sonra banyo alanına taşınırdı.

•Bazı evlerde, kömür veya odunla ısıtılan, toz olarak bilinen ilkel bir metal tank bulunurdu.

İnşaat ve teknolojideki ilerlemelere rağmen, bu geleneksel banyo türü, halk mimarisinin sanatına ve Bağdat'ın hem yaz hem de kış aylarındaki sert iklimine uyum sağlama zekasına tanıklık eden bazı tarihi bölgelerde ve eski Bağdat mahallelerinde hala varlığını sürdürmektedir.