Lablabi Satıcısı

“Ebu El Lablabi”, Bağdat sokaklarında ve birçok Irak şehrinde unutulmaz bir halk figürüdür; kendine özgü arabasını iterek, sevilen geleneksel tarzda sıcak ve doyurucu “lablabi” (haşlanmış nohut) satan gezgin bir satıcıdır. Pazar yerlerinde, kafelerde ve sokak köşelerinde dolaşarak, tanıdık sesiyle seslenir ve özellikle soğuk kış gecelerinde her yaştan insanı kendine çeker.

“Lablabi”, tuzlu ve baharatlı suda haşlanmış ve kimyon, acı biber ve tuzla sıcak olarak servis edilen, bazen de lezzet katmak için limon suyu veya sirke ile zenginleştirilmiş bir nohut yemeğidir. Hafif bir yemek olmasına rağmen, şaşırtıcı derecede doyurucu ve ısıtıcıdır; bu da “Ebu El Lablabi”nin arabasına her uğramayı hem beslenme hem de paylaşılan sohbet için bir an haline getirir.

Hem gençler hem de yaşlılar onun etrafında toplanır, uygun fiyatlı ve lezzetli kaselerinin tadını çıkarırken şakalar ve hikayeler paylaşırlar. Düşük fiyatı, onu işçi sınıfının ve yoksulların yemeği haline getirmiştir. Ancak "Ebu El Lablabi"yi en çok tanımlayan şey cömertliğiydi; çoğu zaman bedava fazladan porsiyonlar dağıtır, yoksul çocuklara ücretsiz sıcak kaseler uzatır, onlara nazik bir gülümseme ve yumuşak, tanıdık bir ifade sunardı.

O asla sadece bir satıcı değildi. Sokakların bir arkadaşı, bir eğlendirici, zekice hikayeler veya hüzünlü halk şarkıları anlatan, siyaset üzerine kendiliğinden yorum yapan veya sadece yoldan geçenlerin günlük dertlerini sıcak bir şekilde dinleyen biriydi. Karakteri Irak şarkılarında ve "mawwal"larında ölümsüzleşti, sadeliğin, nezaketin ve halkın sıcaklığının sembolü olarak hatırlandı.

Şehir değişmiş ve modern restoranlar artık hakim olsa da, "Ebu El Lablabi"nin arabaları özellikle kışın sokaklarda dolaşarak geçmişin hem tadını hem de ruhunu koruyor. Bağdatlıların kolektif hafızasında eşsiz bir lezzetin, soğuğun kalbinde bir elinde kepçe nohut, diğer elinde bir doz sıcaklık tutan gülümseyen bir yüzün sembolü olarak kalıyor.