نجار

«النجار» (نجار) با استفاده از چوب‌های محلی و وارداتی، به ساخت مبلمان، در، پنجره و انواع ابزارهای چوبی می‌پرداخت. این حرفه یکی از ظریف‌ترین صنایع دستی سنتی محسوب می‌شد که نیاز به دقت، مهارت و صبر داشت.

نجار نه به عنوان یک کارگر صرف، بلکه به عنوان یک صنعتگر، یک روح خلاق که می‌توانست چوب خام را به اشیاء کاربردی و زیبا تبدیل کند، دیده می‌شد. او با دستان زمخت و صبر بی‌پایان خود، میز، تخت، کابینت و پنجره‌هایی می‌ساخت که خانه‌ها، مساجد و کاخ‌ها را زینت می‌بخشید.

مردم برای هر جزئیات خانه سنتی عراقی از سرویس خواب‌های منبت‌کاری شده گرفته تا درهای تزیینی به او اعتماد می‌کردند و کار او به ساختمان‌های مذهبی و معماری عمومی نیز گسترش می‌یافت. او هم به خانواده‌های فقیر و هم به مشتریان ثروتمند خدمت می‌کرد و طرح‌هایی می‌ساخت که منعکس‌کننده سلیقه هر طبقه اجتماعی بود.

نجار از ابزارهای دستی دقیق و تکنیک‌های قدیمی مانند کنده‌کاری، بافت، منبت‌کاری و نجاری چوب استفاده می‌کرد و قطعاتی را خلق می‌کرد که در طول زمان ماندگار بودند و هنر پیچیده‌ای را به نمایش می‌گذاشتند.

با وجود چالش‌های ناشی از تولید انبوه و مبلمان صنعتی، حرفه نجاری هنوز در بغداد و دیگر شهرهای عراق پابرجاست. در سال‌های اخیر، به لطف قدردانی مجدد از صنایع دستی و میراثی، این حرفه حتی شاهد لحظاتی از احیا نیز بوده است.