چراغ‌افروز

لمباچی مسئول روشن کردن و نگهداری فانوس‌های خیابانی در بغداد قدیم، در روزگاری که برق در شهر فراگیر نشده بود، بود. او هر شب با یک نردبان چوبی بلند در کوچه‌ها و خیابان‌های باریک پرسه می‌زد و با استفاده از یک چوب یا فتیله روشن، چراغ‌ها را روشن می‌کرد و سپس سپیده دم برمی‌گشت تا آنها را خاموش کند یا دوباره با روغن پر کند.

فانوس‌ها با نفت سفید یا روغن زیتون سوخت‌گیری می‌شدند و به فتیله‌های پنبه‌ای مجهز بودند. لمباچی‌ها هر روز شیشه‌های خود را از دوده و دود تمیز می‌کردند و خیابان‌ها را روشن و مرتب نگه می‌داشتند. این فانوس‌ها اغلب در نقاط تجمع مانند کافه‌ها، بازارها و مساجد متمرکز بودند و نور کافی را برای ایجاد فضایی امن و راحت برای ساکنان فراهم می‌کردند.

لمباچی شخصیتی حیاتی در محله محسوب می‌شد، زیرا نقش کلیدی در تضمین امنیت شبانه داشت. کودکان اغلب دور او جمع می‌شدند و مجذوب روش روشن کردن چراغ‌های او می‌شدند، که حضور او را محبوب و پر از زندگی می‌کرد.

با ظهور برق، این حرفه به تدریج ناپدید شد و تنها در رویدادهای فرهنگی و جشنواره‌های میراث فرهنگی باقی ماند، جایی که به عنوان بخشی از حافظه جمعی بغداد به نمایش گذاشته می‌شود. اگرچه فانوس سنتی از زندگی روزمره حذف شده است، اما همچنان نمادی قدرتمند از بغداد قدیم است و هنوز هم گاهی اوقات برای تزئین خانه‌ها در ماه رمضان و مناسبت‌های جشن استفاده می‌شود.