ختنه

در بغداد قدیم، ختنه «طاهور» یکی از مناسبت‌های مهم اجتماعی محسوب می‌شد که هم اهمیت تشریفاتی و هم جشنی داشت. این مراسم چیزی بیش از یک عمل پزشکی بود؛ این مراسم، آیینی برای گذار پسر از کودکی به مراحل اولیه مردانگی، در چارچوب آداب و رسوم ریشه‌دار بود.

خانواده‌ها از مدت‌ها قبل برای این رویداد آماده می‌شدند و اغلب در ماه‌های «رجب» یا «شعبان» یا در تعطیلات جشن، به دلیل شادی معنوی و جمعی مرتبط با آن ایام، یک روز مبارک را برای برگزاری آن انتخاب می‌کردند.

دعوت‌نامه‌ها به اقوام و همسایگان ارسال می‌شد، ضیافت‌هایی برگزار می‌شد و شیرینی‌های سنتی مانند «زلابیه» و «باقلوا» در فضایی پر از شادی و جشن جمعی توزیع می‌شد.

پسر لباس‌های جدید و مجلل، معمولاً یک «جلابیه» گلدوزی شده سفید، پوشیده بود و سرش با عمامه کوچکی آراسته شده بود. در برخی محله‌ها، او را سوار بر اسبی مزین به رژه می‌بردند و دسته‌ای از اقوام با عود و شمع او را هدایت می‌کردند، در حالی که طبل می‌زدند و آهنگ‌های محلی به نشانه جشن خوانده می‌شد.

خود ختنه توسط یک سلمانی سنتی یا یک درمانگر محلی انجام می‌شد. کودک روی پای یکی از اقوام می‌نشست و از ابزارهای ساده‌ای که با روش‌های سنتی استریل شده بودند برای این عمل استفاده می‌شد.

این رویداد به عنوان لحظه‌ای قدرتمند از پیوند و عشق همسایگی بود، زیرا خانواده و جامعه در فضایی از حمایت و شادی دور پسر جمع می‌شدند و منعکس کننده روحیه جمعی بودند که زمانی زندگی بغدادی را تعریف می‌کرد.

اگرچه زمانه تغییر کرده است، اما خاطره «طهور» همچنان در قلب عراقی‌ها حک شده است، آیینی که مظهر مردانگی اولیه و همبستگی اجتماعی در جامعه سنتی بغداد است.