ام الجوین

در خاطره عمومی بغداد، تصویر «ام الجوین»، مادر جوین، به عنوان زنی ساده که با عزم و تلاش خود، روح کار دستی را در زندگی روزمره تجسم می‌بخشید، برجسته است. او با استفاده از ابزاری به نام «جوین»، که هاون بزرگی از سنگ یا مس بود و با دسته‌ای سنگین برای خرد کردن غلات، ادویه‌ها و حتی برخی مواد دارویی سنتی استفاده می‌شد، با دست غلات و ادویه‌ها را آسیاب می‌کرد.

قبل از رواج آسیاب‌های برقی، «جوین» وسیله‌ای ضروری در هر خانه بغدادی بود، به ویژه در کوچه‌ها و بازارهای شلوغ، جایی که «ام الجوین» جلوی خانه یا کوچه می‌نشست و مهارت‌های آسیاب کردن خود را با هزینه‌ای اندک به مردم ارائه می‌داد. زنان برای آسیاب کردن گندم، جو، هل، زیره، دارچین و سایر موادی که نیاز به دقت در آسیاب کردن و طعم غنی داشتند، به سراغ او می‌رفتند.

صبح‌های بغداد قدیم، صدای کوبیدن «جوین» در کوچه‌ها می‌پیچید و شروع یک روز کاری جدید را اعلام می‌کرد و روحیه‌ای متمایز به محله‌ها می‌بخشید. این صدا در تصور عمومی با «آوردن بخت خوب و معیشت» مرتبط شد و به نمادی از زحمت و کار سخت و شرافتمندانه تبدیل شد.

با گذشت زمان، این حرفه به تدریج پس از ظهور آسیاب‌های برقی و گسترش مغازه‌های ادویه‌فروشی آماده، رو به زوال رفت. با این حال، «ام‌الجوین» در خاطره عراقی‌ها زنده مانده است، نمادی از سادگی و پشتکار.

«ام‌الجوین» هنوز هم در برخی از بازارهای میراث فرهنگی یافت می‌شود، جایی که گاهی اوقات برای اهداف نمایشی برای احیای این حرفه و یادآوری زیبایی‌های آن روزها به مردم استفاده می‌شود و به «ام‌الجوین» اجازه می‌دهد تا شاهد فصلی از میراث مردمی بغداد باقی بماند.