انبار

«سرداب»، زیرزمین، یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های معماری خانه‌های قدیمی بغدادی است. این اتاق یا مجموعه‌ای از اتاق‌ها است که در زیر زمین ساخته شده‌اند و به عنوان پناهگاهی در برابر گرمای سوزان تابستان بغداد، مدت‌ها قبل از ظهور فناوری‌های مدرن خنک‌کننده، طراحی شده‌اند.

«سرداب‌ها» در عمقی با دقت محاسبه‌شده در زیر زمین ساخته می‌شدند که به آنها امکان می‌داد دمای طبیعی خنک را در طول روز حفظ کنند. آنها به مکان مورد علاقه خانواده برای خوابیدن، استراحت یا حتی لذت بردن از چای و گفتگوهای خانوادگی در محیطی آرام و راحت تبدیل شدند.

«سرداب» همچنین کاربردهای عملی داشت، به ویژه برای نگهداری مواد غذایی فاسدشدنی که در معرض گرما قرار دارند، مانند خرما، غلات، پنیر و برخی نوشیدنی‌ها. این مکان، محیطی خنک و تاریک و ایده‌آل برای نگهداری طولانی مدت فراهم می‌کرد.

«سرداب» که معمولاً در زیر طبقه همکف قرار دارد، از طریق یک راه پله باریک قابل دسترسی است. دیوارهای آن از آجر و گچ ساخته شده است که به عایق‌بندی در برابر گرما کمک می‌کند. در داخل، این فضا معمولاً با فرش‌ها و کوسن‌های ساده مبله شده است و آن را به مکانی دنج برای استراحت یا خواب تبدیل می‌کند.

برخی از خانه‌های میراثی در بغداد، به ویژه در محله‌هایی مانند کراده، اعظمیه و کاظمیه، هنوز این سرداب‌ها را به عنوان بخشی از هویت اصلی خود حفظ کرده‌اند. با این حال، با ساخت و سازهای مدرن و استفاده گسترده از تهویه مطبوع، «سرداب» نقش کاربردی خود را از دست داده و در عوض به عنوان شاهدی خاموش بر نبوغ معماری سنتی بغداد در مواجهه با سختی آب و هوا باقی مانده است.