اتوکار

اوتاچی، اتوکار سنتی بود، هنرمندی که مدت‌ها قبل از رایج شدن اتوهای برقی، در اتو کردن لباس‌ها، حوله‌ها و پارچه‌ها با استفاده از اتوی سنگین زغال‌سنگ (المهرقه) تخصص داشت. این حرفه در گذشته، به‌ویژه در روزهای منتهی به تعطیلات و مناسبت‌های خاص، زمانی که مردم لباس‌های خود را برای اتو کردن مرتب و تمیز به اوتاچی می‌فرستادند، اهمیت زیادی داشت.

اوتاچی زغال طبیعی را در یک اجاق کوچک روشن می‌کرد، سپس آن را در یک اتوی فلزی سنگین بار می‌کرد. اغلب، او در یک مغازه یا کارگاه کوچک کار می‌کرد، اگرچه برخی بسته به نیاز محله از خانه‌ای به خانه دیگر سفر می‌کردند.

به دلیل تحرکش، اوتاچی چیزی بیش از یک تاجر بود، او همچنین حامل اخبار بود، داستان‌ها و گفتگوها را در حین اتو کردن رد و بدل می‌کرد و حس آشنایی و گرمی را به جامعه می‌آورد.

با ظهور اتوهای برقی و خشکشویی‌های مدرن، این حرفه تا حد زیادی محو شده است. امروزه، اوتاچی تنها در جشنواره‌های فرهنگی یا به عنوان پژواکی نوستالژیک از گذشته غنی بغداد زنده مانده است.