شیخ حسون

در زمانی که بی‌سوادی و جهل گسترده بود، پدیده‌ای اجتماعی در بغداد ظهور کرد که جادوگری را با طب عامیانه در هم می‌آمیخت. مردم برای درمان به جای مراجعه به پزشک، به «شیخ» یا «ملا» مراجعه می‌کردند.

شیخ با لباس سنتی و عمامه‌اش شناخته می‌شد و او را به عنوان یک شفادهنده معنوی می‌شناختند. او ورد می‌خواند، طلسم می‌نوشت و ترکیبات گیاهی مانند نعناع، بابونه و زنجبیل را برای درمان بیماری‌های جسمی یا «معنوی» تهیه می‌کرد.

او آب مقدس تقدیم می‌کرد، عود می‌سوزاند و تعویذهایی را روی تکه‌های کوچک کاغذ می‌نوشت که برای دفع چشم بد، جادو و حسادت در صحنه‌هایی که ایمان با خرافات در هم می‌آمیخت، به دست می‌بستند یا دور گردن می‌بستند.

این پدیده به تدریج با گسترش آموزش و آگاهی بهداشتی محو شد و جای خود را به مفاهیم مدرن پزشکی و شفا داد. با این حال، همچنان بخشی از حافظه جمعی بغداد است.